artysta plastyk, oryginalny reprezentant niezależnego nurtu Sztuki Outsiderów. W młodości dostał się do prestiżowego Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem, jednak świadomie porzucił akademickie schematy, wybierając drogę twórcy absolutnie niezależnego i wiernego własnej intuicji. Z zawodu budowlaniec i stolarz, sztukę uprawia z organiczną, rzemieślniczą pasją – traktując ją, jak sam mówi, jak rolnik swoją ziemię. Doświadczenie wieloletniej emigracji zarobkowej przekuł w unikalny proces twórczy, który ochrzcił mianem „psychonautyki” – nocnego, bezsennego treningu wyobraźni. To właśnie w trakcie tych godzin rodzą się jego linearne arcydzieła, będące wyrazem psychoanalitycznego i wielowymiarowego pojmowania wszechświata.

Wprowadzenie do wystawy:
Dzieła plastyczne Macieja Ciszka to wielowymiarowy, psychoanalityczny zapis stanów ducha, który domaga się od widza porzucenia racjonalnych nawyków. Artysta zaprasza nas do świata, w którym rzeczywistość zostaje rozbita na linie, cienie i ukryte symbole. Wkraczając w tę przestrzeń, stajemy przed dwoma fascynującymi kontrastami:
*Monochromatyczny labirynt linii: W swoich czarno-białych pracach artysta operuje hipnotyzującą, czystą kreską. Konstruuje z niej uniwersum, w którym formy nieregularne, ludzkie sylwetki i metafory płynnie przenikają się nawzajem, tworząc iluzję nieskończoności. Nic nie jest tu stałe – każdy kształt rodzi się z poprzedniego i zapowiada kolejny.
*Tajemnica i magia akwareli: Kontrapunktem dla surowej kreski są prace barwne, na czele z Heroinimusem. Ciszek uwalnia w nich żywioł wody i pigmentu, wydobywając z akwareli rzadko spotykaną, gęstą głębię koloru. W tych barwnych plamach zatapia podświadome kody i symbole, które pod wpływem spojrzenia widza powoli wypływają na powierzchnię, dotykając tematów trudnych, uniwersalnych i boleśnie aktualnych. Prezentowana wystawa to malarski odpowiednik partytury. Każdy obraz na wystawie przeniesie widzów w świat interpretacji Artysty, który staje się niczym brama, gdzie dźwięk sztuki zyskuje dodatkowe znaczenie a linia zaczyna brzmieć… To sztuka szczera, tworzona z głębokiej wewnętrznej konieczności – poza akademickimi schematami, z myślą o przyszłych pokoleniach.

.